Download!Download Point responsive WP Theme for FREE!

Gebroken hart – Deel 1

Gebroken hart

Deel 1

Het is februari 2015 en ik ben gebroken van verdriet. We hadden al zo veel meegemaakt als gezin en dit was de druppel…Ik kon niet meer. Alles was op en leeg. Een gebroken hart met als burn-out tot gevolg.

11 februari 2015:

Het waren monster-dagen! Dagen waarbij je ’s morgens graag zou willen dat de avond al was ingetreden en je snel je bed in zou mogen, om vervolgens van verdriet niet te kunnen slapen.

Het begon allemaal zo leuk. Een meisje ontmoet een jongen en de twee worden verliefd. En als in vele liefdes verhalen, is het een liefde die sterk genoeg is om de eerste hobbels te kunnen trotseren. Maar dan komen de grote kuilen, de groeven en kraters in de grond, waar je niet zonder kleerscheuren uit komt. Het begint bij een kinderwens. Een wens die, zoals bij veel dingen in het leven van het meisje, niet vanzelfsprekend uit komt. Jaren gaan er voorbij. Ineens is iedereen om haar heen zwanger en wordt het verdriet iedere dag groter. Testen worden gedaan, dokters worden er bij gehaald en de diagnose wordt gesteld. “U heeft een goedaardige hersentumor op uw hypofyse, mevrouw! Succes er mee en tot ziens!” Er wordt gestart met medicijnen, hormonen wel te verstaan en het leven van meisje en jongen staat compleet op zijn kop. In een roes van constante pms, verlate pubertijd en vervroegde overgang, probeert het meisje haar hoofd boven water te houden. Tot ze ineens zwanger blijkt te zijn. Het gevoel van watertrappelen tegen de stroom in verandert ineens in een roze wolk van blijdschap en vreugde. Zwanger, eindelijk!

Een meisje

Zoals we hadden kunnen verwachten, verliep de bevalling van het meisje niet vlekkeloos. Na uren van rug weeën, wilde de push weeën maar niet op gang komen en wilde het kindje er, bij volledige ontsluiting niet uit komen. Een knip, een tang, een zuignap.. Niets hielp. Tot een spoed keizersnede verlossing bracht. Een prachtige dochter kwam er achter het gordijn vandaan en zowel jongen als meisje waren op slag verliefd. De jaren daarna verliepen soepel. Er was veel liefde, een enorme roze wolk en een enorm geschenk. Ze waren blij, dankbaar en vol goede hoop. Na twee jaar was het meisje toch weer zwanger en na een flinke strijd met de gynaecoloog werd ook de tweede in de ok gehaald. Een prachtige zoon, die seconden na zijn geboorte precies op zijn grote zus leek. Het jonge gezin leek compleet en met een heus koningskoppel waren ze de koning te rijk.

Happily ever after?

Tot een jaar later het noodlot toesloeg. Een enorme krater sloeg de grond voor hun voeten weg, toen de diagnose kanker kwam bij de oudste dochter van amper 3 jaar. De roze wolk klapte in duizenden scherven boven hun hoofd uiteen. Het jonge gezin ging in overlevingsmodus en een jaar van chemo’s en bestralingen in het buitenland volgde. Het was het ergste jaar uit hun leven, maar ondanks alles, probeerde ze er zo normaal mogelijk bij te leven. Na een behandeling in Parijs, keerde het gezin met een gezonde dochter weer terug naar huis. En hoewel blijdschap zou moeten overheersen, was het meisje alleen maar bang. Bang dat er ergens een grapje was gemaakt. Dat iemand straks tegen haar kwam zeggen dat het niet waar was en dat haar dochter nog steeds zou overlijden. Bang dat haar pijnlijk gescheurde bloedende hart gebroken zou worden door een weeffout in de sterren, stond er binnen no-time een muur van beton om haar hart heen. Want de pijn van een verlies van haar dochter, zou haar verteren en daar zou ze niet levend vanaf komen.

Overleving werd boosheid. Iemand moest de schuld krijgen van deze tumor, iemand moest daar voor boeten. En die iemand, besloot het meisje, was het meisje. Hat was haar schuld dat haar dochter zo ziek was. En haar theorie was plausibel; als ze geen goedaardige tumor had gehad, had ze geen zware hormonale medicijnen hoeven te slikken en had haar dochter nu een gewoon meisje geweest zonder zorgen. De muur werd hoger en breder tot ze er geen gevoel meer bij kon laten. Het dagelijkse leven ging op de auto piloot, mensen werden op een afstand gehouden en zelfs haar eigen gezin hield ze op gepaste afstand. Ze was in de krater gezakt en er flink beschadigd uit gekomen.

Gelukkig

Ze zou gelukkig moeten zijn, zou je denken. Met zo veel leed in de wereld, heeft haar dochter het gered. En ik weet ook zeker dat ze daar heel dankbaar voor is, maar iedere dag van de week, blijft dat duiveltje op haar schouder haar influisteren dat ze op haar hoede moet zijn. Dat er iemand op een dag binnenkomt en verteld dat ze in de maling is genomen. Maar naarmate de tijd verstrijkt, leert ze ook met dat duiveltje om te gaan. Rationeel en zakelijk en soms, heel soms, werkt struisvogel politiek ook best.

En dan…

Het begon allemaal zo leuk! Want na veel wikken en wegen, na veel angst en verdriet, besloten het jongetje en het meisje toch dat ze nog graag een derde kindje wilde. Een laatste keer een zwangerschap, een bevalling, een baby… En na 5 maanden proberen was het meisje zo blij dat het was gelukt! Er was licht aan het einde van de tunnel. En voor heel even liet ze haar schild zakken, om daar daarna voor altijd spijt van te hebben. Want na 6 weken was daar dat duiveltje. Dat hardlachend en gemeen het kindje uit haar buik wegnam en haar bloedend en gebroken van verdriet achter liet…

Nu is het oktober 2017. Bijna 2,5 jaar later..  Lees volgende week meer.

 

Facebook Comments

Related Post

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *