Download!Download Point responsive WP Theme for FREE!

Gebroken hart- deel 3

Gebroken hart

Deel 3

Dus terwijl ik met 2 kinderen boodschappen aan het doen ben, stopt ik even snel een predictor in mijn boodschappenmandje. Ik heb inmiddels 2 kinderen die graag lezen en op vragen zoals: ” Wat is dat mam? Een zwangerschapstest” en “Waarom heb je een zwangerschapstest nodig?” zat ik nog even niet te wachten. Het kon net zo goed gewoon mijn lastige lichaam zijn die even niet mee wilde werken.

Eenmaal thuis vluchtte ik direct het toilet in, rukte het pakje open en deed nog even een schietgebedje……en toen bleek de test een positief resultaat te hebben. Verbluft heb ik naar dat stickje zitten kijken. Dat kan toch helemaal niet! Nee.. dat was gewoon de kermis in mijn lichaam. Het gebrek aan medicatie. Ik kon onmogelijk zwanger zijn. Toch? De oh-zo-logische gebruiksaanwijzing werd gelezen, instructies waren eigenlijk niet nodig.. Maar ook het tweede stickje (en het derde) waren positief. Ik stond perplex.

Dokter, dokter

Maar toch wilde ik het zeker weten en een dag daarna lag ik met mijn billen bloot bij de huisarts. We gingen een inwendige echo maken. Nu moet ik zeggen dat de gêne er na 2 bevallingen wel een beetje vanaf is, maar echt leuk is het natuurlijk nooit. Al snel bevestigde de huisarts, met brede lach, dat al die testjes toch echt gelijk hadden. Ik was zwanger, heel pril, maar wel echt zwanger. Alles wat er moest zitten zat er en ook nog op de goede plaats. Als ik het niet met mijn eigen ogen had gezien, had ik het niet geloofd.  Zwanger.. eindelijk. Maar toch ging ik onzeker richting huis. Wat nou als het weer fout ging?

Mijn lief was voorzichtig optimistisch en in de weken die daarop volgde was er, naast wat bezorgdheid, eigenlijk niets aan de hand. Ik zou na 3 weken weer terug gaan naar de huisarts voor een echo. Dit om te kijken of echt alles goed ging, voordat hij mij naar de verloskundige zou sturen. In die 3 weken mocht ik er niet echt van genieten van mijzelf. “Als we eerst maar een hartslag zien, dan is het goed”, hield ik mijzelf voor. Want ik kon de schade van nog een miskraam niet overzien. Wat zou dat met ons doen?

Echo

Op de ochtend van de 2e echo was ik enorm zenuwachtig. Ik had het allemaal slecht gepland, want was bij het maken van de afspraak compleet vergeten dat mijn lief natuurlijk mee wilde. En als lief mee gaat om 8 uur ’s ochtends, gaan kids ook mee.. Dat was niet zo handig, maar het moest maar. Dus wij vertrokken, met heel het gezin – je zult maar 5 kinderen hebben-, al heel vroeg in de ochtend naar de huisarts. Alwaar ik, door een cocktail van zenuwen en hormonen die door mijn lijf gierden, zomaar uit het niets kotsmisselijk word. Ik ben nooit misselijk en overgeven doe ik sporadisch, dus ook nu moest ik van mijzelf alles in bedwang houden. “Niet kotsen, Jansen! Alles komt goed!”, herhaalde ik als een soort mantra, terwijl ik rustig aan door mijn neus in- en uit ademde. Het gevoel ebde gelukkig heel langzaam weg. Echter eenmaal op de tafel bij de huisarts, waren die zenuwen snel verdwenen. Daar, op dat zwart-wit schermpje, zagen we onze baby met een prachtig sterke hartslag. En bij het zien van het hartje, gleden alle zorgen even van mij af. Ik kon niet anders dan vol bewondering en met een heel groot hart staren naar het beeld. De huisarts deed nog een extra check om te kijken of alles in orde was en na het groene licht van hem, mochten we onze boefjes vertellen dat ze er- over een heeeeeeeeele lange tijd – een klein baby’tje bij kregen.

De reactie was geweldig. Twee extreem blije kinderen begonnen ineens alle vragen te stellen die ze konden verzinnen. En de grootste vraag aan de dokter; is het een jongetje of een meisje? En hoe heet ie dan? Heerlijk die blijheid op de vroege ochtend en ik kon er alleen maar van genieten. Tranen van geluk rolde uit het niets over mijn wangen. We krijgen er een baby bij en iedereen is gelukkig… kon ik nu nog maar even terug naar die ochtend.

Spannend

We vertelde de kinderen dat het nog best heel spannend is, want er kan nog van alles met de baby gebeuren. En vroegen ze het nieuws alleen met juf te delen. Zeker mijn dochter stond al te trappelen om het nieuws wereldkundig te maken. Logisch.. maar zoals ik al zei.. slechte planning van moeders. en er kon nog van alles gebeuren. Zelf zette ik alle afspraken die er gemaakt moesten worden al in gang. Aangezien ik ergens binnen afzienbare tijd de geweldige leeftijd van 40 ga bereiken, was het voor mij logisch dat we voor een Nipt test gingen. Dus het telefoongesprek met de verloskundige liep gesmeerd! We maakte een afspraak voor de 12 weken echo en zij zou met het ziekenhuis overleggen tot wanneer ik bij de verloskundige onder behandeling ging. Zoals je eerder hebt kunnen lezen heb ik een goedaardige prolactinoom, wat tijdens de zwangerschap complicaties kan opleveren door middel van verlies in het zichtveld. Dit – en twee keizersnedes- geeft hen voldoende informatie om op medische grond het verloop van de zwangerschap in het ziekenhuis te controleren.

 

Moe

Ik was blij, ik voelde me goed – tuurlijk, is was doodmoe, maar hey! er groeide in een rap tempo een kindje in me- en stond mezelf toe om er heerlijk van te genieten. Er was een sterke hartslag! Het zou goed komen. Langzaam vertelde we het aan mensen in onze omgeving en ’s avonds aan de eettafel kwamen de meest creatieve babynamen over tafel. Iedereen had een mening en al snel werd het mij duidelijk dat we eigenlijk allemaal wel ” zwanger” waren. Mijn buik kreeg knuffels, dromen werden gedeeld en de baby kreeg als eerste de verhalen van die dag te horen. Zoon en dochter waren er samen ook al uit waar de baby ging slapen als het er eenmaal was en welk speelgoed zij zouden doneren. Het hele gezin liep op een euforische roze/blauwe wolk.

12 weken echo

Maar met de 12 weken echo werd deze roze/blauwe regenboog wolk in en in zwart. Nietsvermoedend liepen mijn lief en ik de echo ruimte binnen bij de verloskundige en grapte we dat ik dit keer toch echt niet met de billen bloot ging hoor. De kinderen zaten dit keer op school en ik had er alle vertrouwen in. Maar nadat we met 8+ weken een baby met een mooie sterke hartslag op de echo hadden gezien en we alle vier voorzichtig aan durfde te dromen van een kleintje in ons midden, werd dat na bijna 11 weken wederom van ons ontnomen. Op de echo was geen hartslag te zien en ook de baby was moeilijk te vinden. Het gedeelte wat laatst nog zo helder te zien was, leek nu troebel. En ondanks dat de echoscopiste heel hard haar best deed, was het heel erg duidelijk dat het kindje in mijn buik inmiddels niet meer leefde. Zonder dat ik het door had, zonder enige aanwijzing van mijn bedrieglijke lichaam, was het kindje  – de baby- overleden.

Mijn lief ving alle informatie op. Welgemeende informatie, over dat er iets in de aanleg niet goed was en dat het niet onze schuld was. Informatie dat ik al eerder had gehoord en dat bij mij alleen maar woede opriep, net als toen ik hoorde dat mijn toen 3-jarige dochter kanker had. Ik zapte er even tussenuit met mijn gevoel, probeerde het gesprek af te kappen en een actie plan opgesteld te krijgen. De autopiloot ging aan – ik was zéker niet van plan om daar in die kamer te breken- en zonder ruimte voor discussie vertelde ik de echoscopiste als een soort ijskonijn dat er een afspraak met het ziekenhuis moest komen voor het uitdrijven van het vruchtje.. het vruchtje – mijn baby- onze droom.. het ienieminie baby’tje zo groot als een druifje, want dát had ik gisteren nog verteld aan twee trotse kinderen. Oh hemel.. HOE ga ik dit aan hun vertellen?

En dan..

Niet lang daarna stonden we aangeslagen buiten. Nu mocht ik breken, nu mocht ik alles bij elkaar brullen en iedereen overal de schuld van geven. Het was een prachtige herfstdag, de zon scheen nog lekker warm, maar iedere vezel van mijn lijf was ijs en ijs koud. Doods-koud en in en in verdrietig.

Eenmaal thuis vertelde we grote broer en zus dat de baby in mijn buik heel ziek is geworden en nooit bij ons zal wonen, maar bij opie in de hemel waar het over hun zal waken.. En hoewel ze er beide in eerste instantie heel laconiek op reageerde, kwamen  ’s avonds de tranen, heel veel tranen en heel veel vragen. Ook in de dagen die daarop volgde vloeide de tranen rijkelijk in huis. Hun hartjes waren gebroken. Mijn lichaam had mij wederom in de steek gelaten en had dit keer met niemands gevoel rekening gehouden. Het voelde weer als een wrede, zieke grap. ” Hoeraaa! Jouw wens gaat in vervulling! Oh nee, toch niet.. sorry.. verkeerde envelop!”  Maar er was dit keer wederom geen grappenmaker in de buurt om neer te slaan. Er kwamen ook geen signalen van een op de hand zijnde miskraam – of zoals de echoscopiste het noemde, een “missed abortion” – en dus vertrok ik de maandag daarop voor een dag naar het ziekenhuis, waar het vruchtje – onze inmiddels overleden baby ter grote van een druifje – met medicatie naar buiten werd gedreven. Iets wat voelde als een hele bevalling, zonder de euforie van het mooie kindje op jouw buik. En die avond vertrok ik, letterlijk leeg en met een gebroken hart, voor de állerlaatste keer van de verpleegafdeling gynaecologie en verloskunde. Met mijn grote, verdrietige dochter aan mijn ene hand en mijn grote stoere zoon aan de andere. Met de liefde van mijn leven aan mijn zijde, maar zonder baby. Ik had het me zo anders voorgesteld.

Verdriet

Het verdriet komt in golven. Om het verlies van de baby, om het falen van mijn lijf, om de wetenschap dat de, weer aangewakkerde, wens om nog één keertje een mooi mensje op de wereld te zetten nooit meer zal uitkomen. Verdriet omdat ik mijn twee andere kindjes en man heb teleurgesteld.

En verdriet omdat, hoe inieminie je ook was, je zo meer dan welkom was bij ons..

 

Facebook Comments

Related Post

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *