Hoe het begon…

Ergens in 2012 begon voor mij het blog avontuur. Bij mijn dochter, toen 3, was kanker geconstateerd, we hadden net ons appartement verkocht en ons leven zat in een sneltreinvaart. Nadat we een klein beetje waren bekomen van de schrik en we gewend waren aan de nieuwe routine, zag ik een bericht voorbijkomen dat er bloggers gevraagd werden voor het weekblad Vriendin. Ik had best wel wat te vertellen, dus klom in de pen en had er verder niet meer aan gedacht. Tot ik de uitnodiging kreeg om voor het blad te schrijven…

In #Tbt neem ik jullie mee terug naar deze roerige periode in ons leven.

profiel vriendin

Vechten (15-10-2012)

Wat een week, wat een dag.. en we zijn nog niet eens op de helft! Nadat we gisteren met ons meisje naar de oncoloog zijn geweest, moesten we vandaag naar de neuroloog. Net als gisteren had ik een enorme knoop in mijn maag. Geen hap ging er door mijn keel en ik had helemaal geen zin om mijn bed uit te komen. Waar is de ff knop als je hem nodig hebt! Uiteindelijk toch maar opgestaan en mezelf onder de douche gesleept.

Remy had onze jongste al naar de creche gebracht en was al op het werk. Hij zou ons om half 1 op komen halen. En daar gingen we dan, met een knoop in onze maag op naar het AMC terwijl Kyra achter in de auto vrolijk liedjes zat te zingen. Ze had gelukkig niet veel door!

Bij de neuroloog was ze ook al een bonk gezelligheid. Lekker kwebbelen, lekker spelen, maar vooral ook even flink bemoeien met het gesprek. Het gesprek was zwaar. Dus haar vrolijke noot was meer dan welkom om het luchtig te houden, maar vooral ook om niet in huilen uit te breken. En hoewel we er al enigszins op voorbereid waren door de oncoloog, sloeg het nieuws in als een bom. Als ze gaan opereren, dan moeten ze een blok  weghalen waar de zenuwuiteinden zitten. Dat wil zeggen dat Kyra voor de rest van haar leven volledig incontinent zal zijn. Katheteriseren, zelf laxeren of zelfs op latere leeftijd een stoma.. geen gevoel meer in de schaamstreek en alle ongemakken van dien. In mijn zenuwen grap ik dat we ons dan gelukkig geen zorgen hoeven te maken over vriendjes. Maar ik moet het allemaal verwerken.

De rest van de dag draaien mijn hersenen overuren. Ik heb verdriet, ik ben boos, maar aan het einde van de dag weet ik het zeker; we gaan niet zonder slag of stoot ten onder. Ik ga op zoek naar een andere specialist, als het moet internationaal, voor een second opinion. Want in de wereld waarin wij nu leven, waarin zoveel mogelijk is, kan ik er niet bij dat er geen andere oplossing is voor het verwijderen van die tumor. Als er geen andere optie is, dan is dat zo, dan moeten we daar mee leven. Maar ik kan niet leven met mezelf als ik na de operatie hoor dat er wel een remedie is, waar we niet naar hebben gezocht…

 

Wil je meer blogs van Angelique voor het weekblad Vriendin lezen? Klik hier

Facebook Comments

Related Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *